π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Σχόλιο στο Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς Γ΄ Ματθαίου

Δέν εἶναι τό τί φαίνεται ἡ οὐσία τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Δέν εἶναι αὐτό πού «βγαίνει πρός τά ἔξω» μέ τά λόγια ἤ τίς πράξεις. Ἡ ἀνθρώπινη ἱκανότητα νά κρύβει τήν ἀλήθειά της εἶναι δεδομένη.

Ὁ Κύριος μᾶς καλεῖ νά δοῦμε «τόν ὀφθαλμό» μας πού καθορίζει τό φωτισμό ἤ τόν σκοτασμό ὅλου τοῦ σώματος, τῆς ὕπαρξής μας. Τό βαθύτερο εἶναι μας, πού οἱ λογισμοί τό ἐκφράζουν, δέν φαίνεται πάντα ἀλλά καθορίζει τή Βασιλεία ἤ τόν Ἅδη μέσα μας.

Τά ὅποια πάθη, ὅπως ἡ προσκόλληση στό «μαμωνά», γίνονται οἱ «κύριοί μας», πού δεσμεύουν τήν ἐλευθερία μας, τήν εὐρύτητα τῆς ζωῆς μας κι ἄρα τή χαρά.

Τό ἄγχος, πού ἡ «μέριμνα» φέρνει στήν ψυχή καί στό σῶμα, γίνεται τυραννικό καί παθολογικό καί συγχρόνως παράλογο. Ὁ Κύριος μᾶς βοηθᾶ, μέ βάση τήν ἁπλή λογική, νά βγοῦμε ἀπό τό πνίξιμο πού οἱ ἴδιοι πέσαμε καί νά χαροῦμε τή ζωή καί τίς ὀμορφιές της.

Τά παραδείγματα ἀπό τή γύρω μας φύση.

1. Τά «πετεινά τοῦ οὐρανοῦ» πού δέν ἐργάζονται γιά τό δικό τους «ἐπιούσιον ἄρτον», πού φαίνεται ἀπό τό ὅτι δέν σπέρνουν, δέν θερίζουν, δέν μαζεύουν σέ ἀποθῆκες, κι ὅμως ὁ οὐράνιος Πατέρας τά τρέφει χωρίς κανένα πρόβλημα.
2. Τά «κρίνα τοῦ ἀγροῦ» πού δέν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν κι ὅμως ὑπερέχουν στή μεγαλοπρέπεια κι ἀπ’ αὐτό τό βασιλιά Σολομῶντα, κι ἄς εἶναι τόσο σύντομη ἡ παρουσία τους στόν κόσμο μας.

Ἡ βεβαίωση Του ὅτι ὑπερέχουμε ἀπό τά «κρίνα τοῦ ἀγροῦ» καί τά «πετεινά τοῦ οὐρανοῦ» κι ὅτι ἔχει τήν ἔγνοια μας γιά ὅλα, μᾶς κάνει ἱκανούς νά ἀφοσιωθοῦμε, ὡς προτεραιότητα, στό κύριο πού μένει εἰς αἰῶνας: τή Βασιλεία Του καί τήν ἐπικράτηση τοῦ θελήματός Του. Ἐλεύθεροι καί ἀπερίσπαστοι πορευόμαστε ὡς γνήσια «τέκνα τοῦ ζῶντος Θεοῦ».