Ἡ βραδυνή προσευχή παραπέμπει στό τελευταῖο τῆς ζωῆς μας «Κύριε Ἐλέησον».
Σ’ αὐτό πού παραδίδεται ἡ ψυχή στά χέρια τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ της,
στήν ἀγκαλιά τοῦ ἀγαπημένου της. Δέν εἶναι φυσικό νά ἀναμένει αὐτή τή συνάντηση;
Κυρίως, ὅταν μπορεῖ νά πεῖ : «διά τῶν λόγων τῶν χειλέων σου ἐγώ ἐφύλαξα ὁδούς σκληράς».
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Η Εκκλησία ως μάνα κινείται μόνο από αγάπη.
Κι η αγάπη δε ρωτά, δεν εξετάζει, δεν ενεργεί με τη λογική.
Μόνο παρακαλεί, ζητά καρδιακά από το Θεό της αγάπης να αγκαλιάσει όλους, να σώσει όλους.
Παρακαλεί να είναι «αιωνία η μνήμη» των κεκοιμημένων μέσα στο Θεό.
Γιατί, αν ο ζωντανός Θεός τους θυμάται, τότε υπάρχουν,
αν όχι, τότε πεθαίνουν.
Υπάρχουμε δηλαδή στο μέτρο που βρισκόμαστε στη μνήμη του Θεού, στη ζωή Του.
