Πῶς νά μιλήσω, ὡς κληρικός, στούς νέους ἀνθρώπους σήμερα; Πῶς νά τούς πῶ γιά Σένα, ὅταν ἐξ αἰτίας μας ὄχι μόνο σέ ἀγνοοῦν, ἀλλά καί σχημάτισαν λάθος εἰκόνα γιά σένα; Μᾶλλον, ὄχι γιά σένα ἀλλά γιά τήν Ἐκκλησία Σου.
Πονῶ γιά ὅ,τι εἴμαστε ὡς ποιμένες καί πατέρες τοῦ λαοῦ Σου. Ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καί μεγάλα πάθη, κρυμμένη παλιανθρωπιά καί ὑποκρισία, ἡ εἰκόνα πού ἐκπέμπομεν. Δέν εἶναι ὅμως, ἔτσι; Δέν εἶναι, Κύριε! Ὅσο χάλια καί νά εἴμαστε, ὑπάρχει στούς περισσότερους μία εὐαισθησία καί μία ἐπιθυμία νά γίνουμε καθώς μᾶς θέλεις.
Ἐνίσχυσε τίς ὅποιες προσπάθειές μας· Δυνάμωνε τήν ἀδυναμία μας· Ἀναπλήρωσε τίς ἐλλείψεις μας.
Ἐσύ, Θεέ τῶν Πατέρων μας, ἀποκαλύπτεσαι σ’ ὅσους ἀληθινά σέ ζητοῦν. Μήν λογαριάσεις τίς ἐλλείψεις μας, γιά νά πορευτεῖς πρός ὅσους σέ ποθοῦν, κυρίως σέ νέους.
Φώτιζέ μας πῶς νά ζοῦμε, πῶς νά ἐργαζόμαστε, γιά νά γινόμαστε, ταπεινά καί ἀγαπητικά, σημεῖο πού θά δείχνει Ἐσένα, τό Θεό τῆς ὀμορφιᾶς, τῆς ἄνεσης, τῆς ὄντως Ζωῆς.
π. Ανδρέας
