Σωτηρίου Δεσπότη
Πρῶτον: Κατ’ ἀρχάς δημιουργεῖται προσωπική σχέση μεταξύ τοῦ θεραπευτοῦ καί τοῦ ἀσθενοῦς. Συνήθως τῆς θεραπείας προηγεῖται ἕνας διάλογος στόν ὁποῖο ὁ ἀσθενής αἰσθάνεται τήν πραγματική ἀγάπη καί τό ἐνδιαφέρον τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ὁ Χριστός τήν ἐμπιστοσύνη τοῦ ἀσθενοῦς πρός τόν Θεό καί τό πρόσωπό Του. Ἀναπτύσσεται ἔτσι μιά προσωπική καί ἄμεση σχέση ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν ἀνάπτυξη πίστης - ἐμπιστοσύνης τοῦ ἀσθενοῦς στό πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τό στοιχεῖο αὐτό προκαλεῖ ξεχωριστό ἐνδιαφέρον σήμερα πού ὁ γιατρός ὁλοένα καί χάνεται πίσω ἀπό τό πλῆθος τῶν διαγνωστικῶν μηχανημάτων καί ἄλλων ἰατρικῶν ὑπολογιστῶν, δημιουργῶντας ἔτσι μιά ἀπρόσωπη καί ἐμπορική σχέση μέ τόν ἀσθενῆ - πελάτη του, ὁ ὁποῖος, ἀντί νά λάβει κάποτε ἕνα πραγματικό ζωογόνο λόγο - συμβουλή ἀπό τόν θεράποντα ἰατρό του, λαμβάνει μιά συνταγή λήψεως κάποιων χημικῶν ἑνώσεων μέ δυνατότητα καταπράϋνσης ἤ ἀκόμη καί μερικῆς ἴασης τῆς νόσου ἑνός ὀργάνου, ὄχι ὅμως τήν δυνατότητα παροχῆς σφαιρικῆς καί ὁλικῆς θεραπείας.
Δεύτερο: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ ὁποῖος ἀπό τόν Ἰγνάτιο χαρακτηρίζεται ὡς σαρκικός καί πνευματικός γιατρός (Ἐφ. 7,2), δέν στόχευε σέ μιά ψυχανάλυση ἀλλά σέ μία ψυχο - σύνδεση, ἡ ὁποία παρέχεται μέ τή συνειδητοποίηση τῆς πατρικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τήν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου, τή στροφή δηλαδή ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ ἑαυτοῦ πρός τή λατρεία τοῦ Θεοῦ. Ὁ παράγων "ψυχή", ὁ ὁποῖος ἀνακαλύφθηκε καί πάλι πρόσφατα ἀπό τήν ἰατρική ἐπιστήμη καί ὁ τρόπος τῆς θεραπείας του, καθιστοῦν ἐπίκαιρο τό Εὐαγγέλιο καί ὅλη τή θεολογία τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία ἐπικέντρωσε διά τῶν Πατέρων της τήν προσοχή της ὄχι στή μετα - φυσική καί τή φιλοσοφία, ἀλλά στή θεραπεία τῆς καρδιᾶς ἀπό τά πάθη καί τοῦ νοῦ ἀπό τούς λογισμούς.
