Σχόλιο στο Ευαγγέλιο στης Κυριακής Β΄ Νηστειών (Μάρκου 2, 1-12)
π. Ευέλθωντος χαραλάμπους
Είναι συνηθισμένη εικόνα στο Ευαγγέλιο να παρουσιάζονται ενώπιον του Ιησού πονεμένοι άνθρωποι, πιστεύοντας ότι θα τους λύσει το πρόβλημά τους. Η συγκύπτουσα εκείνη γυναίκα, η αιμορροούσα που ξόδεψε όλο το βιός της στους γιατρούς, ο Εκατόνταρχος που παρακαλεί για τον άρρωστο υπηρέτη του, η Χαναναία που εκλιπαρεί για την κόρη της, ο Ιάειρος που καταφεύγει για το ετοιμοθάνατο κοριτσάκι του, ο πατέρας του σεληνιαζόμενου νέου στους πρόποδες του Θαβώρ και πλήθος άλλων, απελπισμένοι από τον κόσμο, στρέφουν την τελευταία τους ελπίδα στον Θεάνθρωπο. Αυτό κάνουν και
οι τέσσερις που οδήγησαν τον παράλυτο στα πόδια του Χριστού εκεί στην Καπερναούμ.
Ο Ιησούς στέκεται μπροστά στον ανθρώπινο πόνο με μια μοναδική ευαισθησία, αλλά και απόλυτη σοβαρότητα. Στην Ευαγγελική περικοπή ο Χριστός μοιάζει σαν να μην προσέχει την αρρώστια. Παρατηρεί την πίστη των ανθρώπων και προσφέρει πρώτα την συγχώρεση. Γι’ αυτό και λέγει στον άνθρωπο: «Συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Η διάγνωση του Ιησού φτάνει ως τη ρίζα, την αρχή της ζωής, που είναι μολυσμένη από την αμαρτία. Η ασθένεια δεν είναι για τον άνθρωπο, την εικόνα του Θεού, κάτι ανεξάρτητο από την ηθική φθορά, που διαπερνάει την ανθρωπότητα. Κι αυτή η αρρώστια του ανθρώπου από την αμαρτία γεννάει χίλιες δυό άλλες αρρώστιες: Εγωισμούς, πάθη, μίση, πείνα, πολέμους, καταστροφές. Το γεγονός ότι πεθαίνουν εκατομμύρια παιδιά τον χρόνο από πείνα και αρρώστιες και το ότι απειλείται ο κόσμος από μια γενική καταστροφή από τους εξοπλισμούς και την κακομεταχείριση που κάνουμε του οικολογικού μας συστήματος, δεν είναι αποτέλεσμα της ηθικής σήψης της ανθρωπότητας;
Οι άνθρωποι της Παλαιάς Διαθήκης πίστευαν ότι από όλα αυτά τα προβλήματα θα λυτρώσει τον κόσμο ο Θεός. Γι’ αυτό και διαμαρτύρονται όταν ακούν τον Χριστό να κτυπά το κακό στη ρίζα του, να απαλλάσσει τον παράλυτο από τις αμαρτίες του, πράγμα που μονάχα ο Θεός είχε την εξουσία και τη δύναμη να πραγματοποιήσει. Βέβαια ο Κύριος αποδεικνύει στη συνέχεια τη Θεϊκή του ιδιότητα, θεραπεύοντας σωματικά τον παράλυτο με ένα του λόγο.
Σήμερα που ο ανθρώπινος πόνος έχει πλεονάσει στον κόσμο μας, είναι σημαντικό να ενθυμούμεθα πάντοτε ότι ο Χριστός, έχει τη δυνατότητα με ένα του και μόνο λόγο να θεραπεύσει κάθε ανθρώπινη ασθένεια. «Όμως, για να γίνει τούτο, πρέπει προηγουμένως να θεραπευθεί η ανθρώπινη ψυχή και καρδία. Τούτο επιτυγχάνεται με προσευχή και μετάνοια. Γι’ αυτό και ο Χριστός ιδρύοντας το θεραπευτήριο τούτο που ονομάζουμε Εκκλησία, ως μοναδικός ιατρός ψυχών και σωμάτων μας απευθύνει πάντοτε τον ίδιο λόγο: Μετανοείτε...».
