Μητροπολίτη Σιγκαπούρη και Νοτίου Ασίας Κωνσταντίνου
Στο πρόσωπο του Χριστού, ο Θεός φανερώνεται ως αγάπη, όχι ως εξουσία. Ως απόλυτη ελευθερία που δεν καταργεί, αλλά προσκαλεί. Ο Θεός ενανθρωπίζεται, όχι για να μας υποχρεώσει να Τον πιστέψουμε ή να Τον ακολουθήσουμε, αλλά για να προσφέρει την ίδια Του την ύπαρξη ως δώρο σχέσης. Η φάτνη της Βηθλεέμ δεν είναι μόνο μια εικόνα ταπεινότητας, αλλά η φανέρωση ότι η αλήθεια του κόσμου δεν βρίσκεται στα «μεγάλα» και τα «ισχυρά», αλλά στη δυνατότητα να αγαπάς ελεύθερα, να κοινωνείς με τον άλλον προσφέροντας στον εαυτό σου.
Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια γιορτή συναισθημάτων και οικογενειακής θαλπωρής. Είναι μια υπαρξιακή πρόκληση. Πολλοί ίσως αναρωτηθούν «αν ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να σχετιστεί μαζί μας». Το ερώτημα που θα πρέπει να απασχολεί είναι διαφορετικό. Μπορούμε να αφήσουμε τις ψευδαισθήσεις της αυτάρκειας, της ατομικότητας και του εγωισμού; Μπορούμε να δεχτούμε ότι η πληρότητα της ζωής βρίσκεται στη σχέση, στη συνύπαρξη, στην κοινότητα; Στη σχέση αυτή χωράει και ο Χριστός;
Η Ενανθρώπησή Του είναι και κάτι ακόμα. Είναι το «έρχομαι να γίνω σαν κι εσάς». Όχι από υποχρέωση, όχι γιατί δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, αλλά γιατί ο μοναδικός τρόπος να μας δείξει ότι η αγάπη δεν είναι θεωρία. Να ταπεινωθεί, να γεννηθεί σε μια φάτνη - ούτε καν σε σπίτι. Ούτε σε καναπέ για να ξαπλώσει ο Χριστός. Μέσα στη φτώχεια, στην απόρριψη. Να σου πει: «ξέρω τι περνάς». Όχι «συμπάσχω μαζί σου», όχι «σε καταλαβαίνω», αλλά «είμαι εσύ». Αυτή είναι η απάντηση του Θεού στην τραγικότητα της ύπαρξής μας, αλλά όχι με όρους λύσης ή διόρθωσης. Είναι η πρόσκληση να υπάρξουμε με τρόπο «θεϊκό», να υπερβούμε τα όρια της φθοράς και του θανάτου μέσα από την ελευθερία της αγάπης. Ο Χριστός μάς δείχνει ότι η αληθινή ζωή δεν είναι μία ατομική ιδιοκτησία, αλλά ένα δώρο που αποκτά νόημα μόνο όταν μοιράζεται.
