Ἐπισκόπου Λήδρας Ἐπιφανίου, Ἡγουμένου Ἱ. Μ. Μαχαιρᾶ
«Καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει» καί «ἐκ τῆς καρδίας ἐκπορεύονται λόγοι». Αὐτή ἡ ἐκπόρευσις τῶν λόγων ἄλλους ἀναδεικνύει ποιητές, ἄλλους τραγουδιστές, ἄλλους ἠθοποιούς. Ὑπάρχει καί μία μερίδα ἀνθρώπων, οἱ υἱοί τοῦ Θεοῦ, τῶν ὁποίων ἡ ἀγαπῶσα καρδία δέν παύει ἡμέρας καί νυκτός νά ὑμνεῖ τόν Θεόν. Ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἔχουν καί τό εἰδικό χάρισμα τῆς ποίησης, γράφουν ποιήματα στόν Θεόν, τά ὁποῖα ἀποκαλοῦνται ὕμνοι. Γιά κάθε γεγονός σωτηριολογικό, καταθέτουν τόν πόνον ἤ τήν χαράν τῆς καρδίας τους. Καί αὐτό δέν γίνεται μόνο γιά τόν Θεόν, τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἀλλά καί γιά τούς Ἁγίους, ἐξαιρέτως δέ γιά τήν Παναγίαν Θεοτόκον Μαρίαν.
Κάθε μία ἑορτή της εἶναι ἐστεφανωμένη μέ ὕμνους καί ᾠδές, μέσα ἀπό τίς ὁποῖες ὁ ὑμνογράφος θέλει νά καταθέσει τήν χαράν του γιά τό γεγονός πού συμβάλλει στήν σωτηρίαν μας, τήν λύπην του γιά τήν ἁμαρτωλότητά του, μέ βαθιά ἱκεσία καί μεγάλην ἐκζήτησιν τῆς μεσιτείας τῆς Παναγίας μας γιά τήν σωτηρία του, καί τήν ἀγάπη του πρός τό πρόσωπόν της. Στήν πραγματικότητα, ἐκφράζει τόν καθένα μας ξεχωριστά. Ἔτσι, ξεχύνοντας τήν καρδίαν του κατά τήν ἑορτήν τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου, ἀνακράζει:
«Σήμερον, πιστοί χορεύσωμεν, ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις, τῷ Κυρίῳ ἅδοντες». Μᾶς καλεῖ, ὅλους ἐμᾶς πού πιστεύσαμε στόν Θεό, νά μιμηθοῦμε τούς πάλαι Ἰσραηλίτες στήν ἔρημο, καθώς ἐπίσης καί κατά τήν περίοδο τῆς ἱδρύσεως τοῦ κράτους τους τοπικά, ὅταν, γιά νά ἐκφράσουν τήν εὐχαριστίαν καί τήν εὐγνωμοσύνην τους πρός τόν Θεόν καί νά τοῦ ἀπονέμουν τήν πρέπουσαν τιμήν, χόρευαν καί τραγουδοῦσαν καί κτυποῦσαν τά χέρια τους καί τά μουσικά ὄργανα.
Ἐμεῖς ὅμως, ὁ νέος Ἰσραήλ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ἄς χορεύσωμεν πνευματικά, ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις, «ἐν ᾠδαῖς πνευματικαῖς εὐφημήσωμεν, πιστοί», καί ἄς ψάλωμεν ἄσματα στόν Κύριον, «τιμῶντες» μαζί μέ Αὐτόν «καί τήν αὐτοῦ ἡγιασμένην σκηνήν, τήν ἔμψυχον κιβωτόν, τήν τόν ἀχώρητον Λόγον χωρήσασαν», τήν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον.
