Γιώργου Κυπριανού
Είναι κάποιες στιγμές από τη ζωή του Χριστού και των μαθητών του που σε παρηγορούν για την απλότητά τους. Στο μυαλό μας και στη φαντασία μας η σχέση και η καθημερινότητα του Χριστού με τους μαθητές φαντάζουν πολύ εξιδανικευμένες, επιτηδευμένες, σοβαρές έως και δωρικές. Ωστόσο, το ίδιο το Ευαγγέλιο και η Υμνολογία μας προσγειώνουν και μας μεταφέρουν εικόνες που θα μπορούσαν να συμβούν στον οποιονδήποτε μέχρι και σήμερα.
Η αφορμή για το σχόλιο ήταν δύο Αναστάσιμα Δοξαστικά του Όρθρου, το δέκατο και ενδέκατο Εωθινό, τα οποία αναφέρονται στο δέκατο και ενδέκατο Εωθινό, δηλαδή πρωινό, αντίστοιχο ευαγγελικό ανάγνωσμα του Όρθρου της Κυριακής και περιγράφουν εμφανίσεις του Χριστού στους μαθητές μετά την Ανάσταση.
Σύμφωνα με το δέκατο λοιπόν εωθινό, οι μαθητές μετά την Ανάσταση του Χριστού, λυπημένοι λόγω του χωρισμού τους από τον Χριστό, επιστρέφουν ξανά στις ασχολίες τους όπως πριν την κλήση τους, αλλά «καὶ πάλιν πλοῖα καὶ δίκτυα, καὶ ἄγρα οὐδαμοῦ». Και πάλι στα πλοία και στο ψάρεμα, και πάλι η ψαριά μηδαμινή, και πάλι η μιζέρια της αποτυχίας. Οι μαθητές, σαν απλοί άνθρωποι της τότε κοινωνίας, έστω αν έζησαν πολλά με τον Χριστό, έστω κι αν είδαν την Ανάσταση, η πίκρα και η νοσταλγία από τον χωρισμό τους με Αυτόν, τους καταβάλλει. Και με αισθήματα λύπης, μελαγχολίας, εσωστρέφειας και αθυμίας, επιστρέφουν στις εργασίες τους και στη ματαιότητα της καθημερινότητας.
Τι πιο απλό, ανθρώπινο, φυσιολογικό και επόμενο; Οι μαθητές του Χριστού δεν ήταν εξωγήινοι στους τρόπους, ούτε υπεράνθρωποι, ούτε προγραμματισμένοι στα λόγια και στις κινήσεις. Ήταν άνθρωποι όπως εμείς, μιλούσαν με τον ίδιο τρόπο, έκαναν τα ίδια σχόλια, αναφέρονταν στα ίδια θέματα, είχαν τις ίδιες ανησυχίες, μεμψιμοιρίες, διαφορές, αστεϊσμούς και χαριτολογήματα όπως όλος ο κόσμος. Και ο Χριστός, έτσι φαίνεται να ήταν κι Αυτός μαζί τους. Κι αυτό είναι πολύ σπουδαίο και θεολογικό, την ίδια στιγμή παρηγορητικό για όλους μας.
Στο δε ενδέκατο Εωθινό, περιγράφεται ο διάλογος του Χριστού με τον Πέτρο μετά την Ανάστασή του, όπου ο Χριστός τρεις φορές ερωτά τον Πέτρο αν τον αγαπά, με τον Πέτρο να απαντά θετικά, απορημένος για την ερώτηση, η οποία σαφώς παρέπεμπε στην τριπλή άρνηση του Χριστού από τον ίδιο. Την ίδια στιγμή όμως που τον καθιστά και ποιμένα των προβάτων του και αρχηγό της Εκκλησίας, ο Πέτρος αντιδρά όταν βλέπει τον Ιωάννη, τον μαθητή «ὃν ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς», να τους ακολουθεί και ζητά εξηγήσεις από τον Χριστό. Και ο Χριστός με αυστηρό ύφος τον αποπαίρνει και τον ελέγχει. «Τί πρὸς σέ;» του απαντά, τι σε κόφτει αν θέλω τον Ιωάννη να μένει ακόμα μέχρι να ξανάρθω κατά τη Δευτέρα Παρουσία; Τι σε νοιάζει; Τι ανακατεύεσαι; Κουβέντες καθημερινές, κουβέντες και λόγια που ακούς και αφουγκράζεσαι κάθε μέρα, σε κάθε περίσταση. Ο Χριστός ο ίδιος συμπεριφέρεται με άνεση και απλότητα. Επικρίνει τον Πέτρο και του «κόβει» τη φόρα με τρόπο απλό και ανεπιτήδευτο.
Τα πράγματα της Γραφής και του Ευαγγελίου δεν είναι «ψιλά», άπιαστα και εξωραϊσμένα. Είναι πράγματα της ζωής με τις αδυναμίες και τα ελαττώματα, με τις ιδιαιτερότητες και τις μεταπτώσεις της καθημερινής ζωής. Είναι πράγματα ανθρώπινα. Ο Θεός τα κάνει υπεράνθρωπα με ένα μυστικό τρόπο, μεταποιώντας τα από γήινα σε ουράνια, μεταμορφώνοντας την καρδία του ανθρώπου και όχι τον χαρακτήρα του, αλλοιώνοντας τον νου, προσανατολίζοντάς τον στο πρόσωπο του Χριστού, προσηλώνοντάς τον στην επιδίωξη της Βασιλείας Του.
Αυτά σκέφτομαι πολλές φορές όταν διαβάζω, ακούω, ψέλνω και αφουγκράζομαι τους λόγους του Ευαγγελίου, των Ύμνων, της Εκκλησίας, τους βίους των Αγίων. Όλοι οι άνθρωποι του Θεού, άνθρωποι ήταν σαν εμένα, σαν εσένα σαν το καθένα. Οπόταν, έχουμε ελπίδα.
