Μητροπολίτη Λεμεσοῦ Ἀθανασίου
Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀρχίσει νά προσεύχεται, τότε λαμβάνει δύναμιν ἀπό τήν προσευχή· καί ἡ προσευχή εἶναι φῶς, διότι ὁ ἴδιος ὁ Θεός εἶναι φῶς. Καί τό φῶς τοῦ Θεοῦ ἀρχίζει σιγά-σιγά νά διαλύει τά πνευματικά σκοτάδια. Καί ἄν καμιά φορά ἐπιμένει τό σκότος νά ὑπάρχει μέσα στήν ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, αὐτό συμβαίνει, διότι ὁ καλός Θεός, ὡς ἰατρός, θέλει νά θεραπεύσει τήν ψυχή μέ τήν ταπείνωση, νά μάθει ὁ ἄνθρωπος νά ταπεινωθεῖ. Καί πρέπει νά μάθουμε κι ἐμεῖς ν’ ἀποκτήσουμε αὐτήν τήν δύναμιν, ὥστε νά περνοῦμε τό πέλαγος τῆς δικῆς μας ζωῆς καί τίς δυσκολίες μας, πατώντας σέ μία σταθερή βάση.
Ἡ μόνη σταθερή βάσις, ἡ ἀναλλοίωτη βάσις, εἶναι ἡ πίστη στόν Θεό. Ὁ Θεός δέν ἀλλοιώνεται ποτέ οὔτε χάνει ὁ Θεός οὔτε ἀλλάζει οὔτε ἀπογοητεύει τόν ἄνθρωπο οὔτε προδίδει ποτέ τόν ἄνθρωπο καί οὔτε ἀφήνει τά ἔργα Του ὁ Θεός ἀτέλειωτα καί μισά, ἀλλά τά φέρει εἰς πέρας, γιατί εἶναι τέλειος Θεός!
Ἔτσι, ὅταν εὑρίσκεσθε ἀντιμέτωποι μέ ἀποτυχίες, πρέπει νά ἔχετε αὐτήν τήν δύναμιν τῆς προσευχῆς, ὥστε νά βγαίνετε πάνω ἀπ’ αὐτά τά πράγματα, ὅπως τό ἀεροπλάνο πού βγαίνει πάνω ἀπό τά σύννεφα, ὅταν ἔχει καταιγίδες· βγαίνει ἀπό πάνω καί δέν παθαίνει τίποτα, ἡ καταιγίδα ὑπάρχει, μαίνεται, ἀλλά ἐκεῖ πού εἶναι τό ἀεροπλάνο δέν τό πιάνει, διότι ἔχει τήν δύναμιν, ἀκριβῶς, νά ὑπερβεῖ αὐτά τά πράγματα.
