Πατρός Ευέλθοντος Χαραλάμπους
Ρίχνοντας γύρω μας τη ματιά θα δούμε πλήθος αμέτρητο ανθρώπων, τους συνανθρώπους μας, με αγώνα και δάκρυα να πορεύονται το δύσβατο μονοπάτι της ζωής. Ο καθένας φορτωμένος το δικό του σταυρό, τα δικά του προβλήματα, τους δικούς του προβληματισμούς. Αδύνατο να ανακαλύψουμε άνθρωπο δίχως αγώνα και αγωνία. Που σημαίνει κόπο, ιδρώτα, δάκρυα, αίμα και, όχι σπάνια, δυστυχία και απόγνωση. Γιατί πολλές φορές οι προσωπικές δυνάμεις αποδεικνύονται ανίσχυρες να μας συνδράμουν μέχρι τέλους. Και τότε λυγίζει ο άνθρωπος και αποκάμνει. Και σκύβει κάτω από το βάρος των προβλημάτων της καθημερινότητας, που είναι τόσο πολλά, αλλά και τόσο γνώριμα και οικεία σε όλους μας. Τότε είναι η στιγμή που στα χείλη του πιστού ανεβαίνει εναγώνιο και ταυτόχρονα τόσο παρήγορο το ερώτημα: «Προς τίνα καταφύγω άλλην, Αγνή; Πού προσδράμω λοιπόν, και σωθήσομαι; Πού πορευθώ; Ποίαν δε εφεύρω καταφυγήν; Ποίαν θερμήν αντίληψιν; Ποίαν εν ταις θλίψεσιν βοηθόν;...». Να, όμως, που την ίδια ώρα η προσωπική πείρα έρχεται να διαβεβαιώσει πως δυνατό, ακλόνητο στήριγμα στις περιστάσεις και θλίψεις της ζωής είναι η Παναγία Θεοτόκος. Γι αυτό και από τα βάθη της καρδιάς ευγνώμονη αναβλύζει η απάντηση: «Εις σε μόνην ελπίζω, εις σε μόνην καυχώμαι, και επί σε θαρρών κατέφυγον». Γίνεται, έτσι, η Παναγία καταφυγή και στήριγμα και προστασία και σκέπη και φυσική μητέρα κάθε χριστιανού που με εμπιστοσύνη καταφεύγει στη χάρη της. Τότε αυθόρμητη ξεχύνεται η ομολογία «εν ταις ζάλαις εφεύρον σε λιμένα εν ταις λύπαις, χαράν και ευφροσύνην και εν ταις νόσοις ταχινήν βοήθειαν και εν τοις κινδύνοις, ρύστην και προστάτιν εν τοις πειρατηρίοις».
Αληθινά, πόσο βάλσαμο παρηγοριάς δεν χύνεται στις πληγές καθενός που με πίστη παρακαλεί την Παναγία! Είναι το μυστικό όπλο, που όσοι το ανακαλύψουν το χρησιμοποιούν πάντοτε τόσο αποτελεσματικά. Αυτό το όπλο χρησιμοποιεί ιδιαίτερα τούτες τις μέρες ο χριστεπώνυμος λαός.
Δεκαπέντε μέρες τον Αυγούστο, κάθε βράδυ, προσεύχονται οι χριστιανοί στην Παναγία και γεμίζουν τις εκκλησιές της. Με δάκρυα την παρακαλούν. Για κάθε περιστατικό και θλίψη για ανακούφιση και σωτηρία.
Με συναίσθηση και ταπείνωση παρακαλούν στις εκκλησιές κάθε απόγευμα οι πιστοί: «Τη Θεοτόκω εκτενώς νυν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί και ταπεινοί και προσπέσωμεν εν μετανοία». Δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε. Ούτε τι είμαστε. Εκείνο που μετρά είναι η δική της μεγαλωσύνη και το άπειρο έλεος. Και η ετοιμότητά της να σκύψει στις πληγές μας. «Πρεσβεία θερμή και τείχος απροσμάχητον, ελέους πηγή, του κόσμου καταφύγιον...».
Αυτή είναι η Θεοτόκος. Γι αυτό και είναι σίγουρος ο πιστός για την αποτελεσματικότητα της μεσιτείας της. «Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, αγνή Παρθένε Θεοτόκε. Αλλ’ αιτείται την χάρη και λαμβάνει το δώρημα...». Γι αυτό και από τα κατάβαθα της ψυχής ακούεται μυριόστομη η ευγνώμονη ευχαριστία: «Την υψηλοτέραν των ουρανών και καθαρωτέραν λαμπηδόνων ηλιακών, την λυτρωσαμένην ημάς εκ της κατάρας την Δέσποιναν του κόσμου ύμνοις τιμήσωμεν».
Αύγουστος, λοιπόν, Δεκαπενταύγουστος: η Παναγία Μητέρα μας ολοπρόθυμα δέχεται τις παρακλήσεις μας: «Δέσποινα πρόσδεξαι τας δεήσεις των δούλων σου και λύτρωσαι ημάς από πάσης ανάγκης και θλίψεως».
